Jun 27, 2015

അല്ല, ഇതല്ല പരിണാമസിദ്ധാന്തം...

പരിണാമ സിദ്ധാന്തം എന്ന് പറയുമ്പോഴൊക്കെ മനസിലേയ്ക്ക് വരാൻ സാധ്യതയുള്ള ഒരു ചിത്രമാണിത്. ഗൂഗിളിൽ 'theory of evolution' എന്നൊരു ഇമേജ് സർച്ച് നടത്തി നോക്കിയാൽ ഏറ്റവും കൂടുതൽ വരുന്നതും ഈ ചിത്രമോ ഇതിന്റെ ഏതെങ്കിലും വകഭേദമോ ആയിരിക്കും.

പക്ഷേ പരിണാമസിദ്ധാന്തത്തെ ജനങ്ങൾ ശരിയ്ക്ക് മനസിലാക്കാതിരിക്കാൻ ഒരു പ്രധാന കാരണം ഈ ചിത്രമായിരിക്കണം (മറ്റൊരു കാരണം തീർച്ചയായും മതവിദ്യാഭ്യാസം തന്നെ). കാരണം, ഇത്രയധികം പോപ്പുലറാണെങ്കിൽ പോലും ഈ ചിത്രം പരിണാമസിദ്ധാന്തത്തെ കുറിച്ച് വളരെ തെറ്റായ ഒരു ധാരണയാണ് ഉണ്ടാക്കുന്നത്. ഈ ചിത്രത്തിൽ കാണുന്നത് ജീവപരിണാമം അല്ലേയല്ല. സത്യത്തിൽ മനുഷ്യന്റെ പരിണാമത്തിന്റെ വിവിധ ഘട്ടങ്ങളെ ഒരേ ചിത്രത്തിൽ കാണിച്ചിരിക്കുകയാണ് ഇവിടെ ചെയ്തിരിക്കുന്നത്. Early Man എന്ന പുസ്തകത്തിന് വേണ്ടി റുഡോൾഫ് സാലിംഗർ എന്ന ചിത്രകാരൻ തയ്യാറാക്കിയ March of Progress എന്ന ചിത്രീകരണമാണ് ഇതിന്റെ തുടക്കം. അതിൽ പതിനഞ്ച് ജീവികളെയാണ് ഉൾക്കൊള്ളിച്ചിരുന്നത്. പിന്നീട് അതിനെ അനുകരിച്ചും, അതിൽ നിന്നും പ്രചോദനം ഉൾക്കൊണ്ടും വന്ന ലക്ഷക്കണക്കിന് ചിത്രങ്ങളിലൂടെ ഇത് ജീവപരിണാമത്തിന്റെ ഐക്കണായി മാറുകയായിരുന്നു.

ഈ ചിത്രത്തിൽ നിന്നും ഉണ്ടാകാവുന്ന ചില പ്രധാന തെറ്റിദ്ധാരണകൾ പരിശോധിയ്ക്കാം:

1. "കുരങ്ങനിൽ നിന്നാണ് മനുഷ്യൻ ഉണ്ടായത്"

അല്ലേയല്ല. ഈ ചിത്രത്തിൽ ഇടത്തേയറ്റം കാണുന്ന ജീവിയ്ക്ക് കുരങ്ങനോട് സാമ്യം തോന്നുന്നുണ്ട് എങ്കിലും അത് കുരങ്ങനല്ല. ഇന്നുള്ള ഒരു ജീവിയുടേയും പിന്നിലേക്കുള്ള പരിണാമ ചരിത്രത്തിൽ ഇന്നുള്ള മറ്റൊരു ജീവി ഉണ്ടാകില്ല. കുരങ്ങനും മനുഷ്യനും ഒരേ സമയം ഇന്നീ ലോകത്ത് കാണപ്പെടുന്ന ജീവികളാണ്. എന്നാൽ ഈ ചിത്രത്തിലെ വിവിധ കണ്ണികളായ ജീവികളൊന്നും തന്നെ ഒരുമിച്ച് ജീവിച്ചിരുന്നവയല്ല. ലക്ഷക്കണക്കിന് വർഷങ്ങളെടുത്ത് ഒരു കണ്ണിയിൽ നിന്നും മറ്റൊന്നിലേയ്ക്ക് പരിണമിയ്ക്കുകയാണ് ചെയ്തത്. കുരങ്ങനിൽ നിന്നല്ല മനുഷ്യൻ ഉണ്ടായത്, കുരങ്ങനും മനുഷ്യനും ഒരേ പൂർവികജീവിയിൽ നിന്നാണ് ഉണ്ടായത്. ആ പൂർവിക ജീവി ഇന്നില്ല! പോസ്റ്റിലെ ചിത്രം കാണിച്ചിട്ട്, "പരിണാമം ശരിയാണെങ്കിൽ ആദ്യത്തേയും അവസാനത്തേയും ജീവികൾക്ക് (കുരങ്ങനും മനുഷ്യനും) ഇടയിലുള്ള മറ്റ് ജീവികൾ എവിടെപ്പോയെന്ന് കാണിക്കെടാ" എന്ന് വെല്ലുവിളിക്കുന്ന ചേട്ടൻമാർ ഇനിയെങ്കിലും അതിലെ വിഡ്ഢിത്തം തിരിച്ചറിയുക.

2. "മനുഷ്യൻ ഉണ്ടായി വരുന്ന പ്രക്രിയയാണ് ജീവപരിണാമം"

അല്ല. മനുഷ്യനെ ഉണ്ടാക്കുക എന്നതല്ല ജീവപരിണാമത്തിന്റെ ലക്ഷ്യം. അതിന് ലക്ഷ്യമേയില്ല! പ്രാകൃതമായ ഒരു കുരങ്ങുജീവിയിൽ നിന്നും പടിപടിയായി പുരോഗതി പ്രാപിച്ച് മനുഷ്യൻ എന്ന ജീവി ഉണ്ടാകുന്നു എന്ന രീതിയിൽ, ഒരു പ്രത്യേക ദിശയിൽ സംഭവിക്കുന്ന ഒരു പ്രതിഭാസമായി പരിണാമത്തെ ഇത് ചിത്രീകരിക്കുന്നു. പോരാത്തതിന് മനുഷ്യൻ പുരോഗതിയുടെ ഉച്ചകോടിയിൽ നിൽക്കുന്ന ജീവിയാണ് എന്ന മതപരമായ അഹങ്കാരത്തിന് കൂടി ഈ ചിത്രം ചൂട്ടുപിടിക്കുന്നു. പരിണാമസിദ്ധാന്തത്തിന്റെ അന്തഃസത്തയെ തന്നെ കെടുത്തുന്ന ഒരു പരിപാടിയാണത്. പരിണാമം എന്തല്ലയോ, അതാണ് ഇവിടെ പ്രകടമാകുന്നത്. പരിണാമം ഒരിയ്ക്കലും 'പുരോഗതി' ലക്ഷ്യമാക്കി നീങ്ങുന്ന ഒരു നിയന്ത്രിതപ്രതിഭാസമല്ല. അത് തികച്ചും സ്വാഭാവികമായി, അന്ധമായി, യാതൊരു ദിശാബോധവുമില്ലാതെ സംഭവിക്കുന്ന ഒന്നാണ്. ഏറ്റവും 'മികച്ച' ജീവികളുമല്ല പരിണാമത്തിലൂടെ ഉണ്ടാകുന്നത്. മനുഷ്യൻ ഇത്തരമൊരു 'പുരോഗതി'യുടെ അറ്റത്തെ കണ്ണിയല്ല എന്നുമാത്രമല്ല, വളരുന്ന ഒരു മരത്തിന്റെ ചില്ലകൾ പോലെ പല പല ദിശകളിലായി ഒരേ സമയം സംഭവിക്കുന്ന ജീവിവർഗങ്ങളുടെ പരിണാമത്തിനിടയ്ക്ക് ഒരു പ്രത്യേക ചില്ലയിൽ സ്ഥാനം പിടിച്ച ഒരു ജീവിവർഗം മാത്രമാണ്. പരിണാമപ്രക്രിയ മനുഷ്യനിൽ അവസാനിക്കാനും പോകുന്നില്ല. ഇനി പരിണാമം സംഭവിച്ച് മനുഷ്യൻ ഏത് ജീവിയായി മാറും എന്ന് ചോദിക്കരുത്. കാരണം നേരത്തെ പറഞ്ഞത് തന്നെ. ഏതെങ്കിലും പ്രത്യേക ദിശയിലേക്കല്ല അത് സംഭവിക്കുന്നത്. അതിന് യാതൊരു ലക്ഷ്യബോധവുമില്ല.

3. "സിനിമയിൽ മനുഷ്യൻ പട്ടിയായി മാറുന്ന വിഷ്വൽ ഇഫക്റ്റ്സ് ഒക്കെ കാണിക്കുന്നപോലെ സംഭവിക്കുന്ന ഒന്നാണ് പരിണാമം"

ഒരു ദിവസം ഒരു കുരങ്ങൻ ഉറങ്ങാൻ കിടന്നിട്ട് ഉണർന്നപ്പോൾ മനുഷ്യനായി മാറി എന്ന മട്ടിലാണ് ഒരുപാട് പേർ പരിണാമത്തെ മനസിലാക്കി വെച്ചിരിക്കുന്നത് (ചിലർക്ക് മനസിലാവാഞ്ഞിട്ടല്ല, പക്ഷേ അതിനെയാണ് എതിർക്കാനെളുപ്പം എന്നുള്ളതുകൊണ്ട് അങ്ങനെ വ്യാഖ്യാനിച്ച് പ്രചരിപ്പിക്കുന്നു) പരിണാമം സംഭവിക്കുന്നത് വളർന്ന് വലുതായ ജീവികളുടെ ശരീരത്തിലല്ല. അത് ഒരു ജീവിയുടെ തിരിച്ചറിയൽ (identity) നിശ്ചയിക്കുന്ന കോശങ്ങളിലെ ഡി.എൻ.ഏ.യ്ക്കുള്ളിലാണ് സംഭവിക്കുന്നത്, അതായത് തന്മാത്രാ തലത്തിൽ. എല്ലാ ജീവികളിലും ശരീരവളർച്ചയും പ്രത്യുൽപാദനവും നടക്കുന്നത് കോശവിഭജനം വഴിയാണല്ലോ (സിക്താണ്ഡം എന്ന ഒറ്റക്കോശം പല തവണ വിഭജിച്ചാണ് നമ്മുടെയൊക്കെ വലിയ ശരീരം ഉണ്ടായത് എന്നോർക്കണം). ഒരു കോശം വിഭജിച്ച് രണ്ടാകുമ്പോൾ അതിലെ ഡീ.എൻ.ഏയും ഏതാണ്ട് തുല്യമായ രണ്ട് കോപ്പികളായി മാറുന്നുണ്ട്. ഇതിലെ 'തുല്യമായ' എന്ന പ്രത്യേകത കാരണമാണ് പട്ടിയ്ക്ക് പട്ടിക്കുട്ടിയും മനുഷ്യന് മനുഷ്യക്കുട്ടിയും തന്നെ ഉണ്ടാകുന്നത്. 'ഏതാണ്ട് തുല്യമായ' എന്നതിലെ 'ഏതാണ്ട്' ആണ് ജീവപരിണാമത്തിന് കാരണമാകുന്നത്. ഡീ.എൻ.ഏ. എന്നത് ഒരു നെടുങ്കൻ തന്മാത്രയാണെന്നറിയാമല്ലോ. കോപ്പി എടുത്തോണ്ടിരിക്കുന്ന സമയത്ത് അല്ലറ ചില്ലറ 'തെറ്റുകളൊ'ക്കെ സംഭവിക്കാവുന്നതേയുള്ളു, ചിലപ്പോൾ കുറേ ആറ്റങ്ങളുടെ അടുക്ക് മാറിപ്പോയെന്ന് വരാം (ഇതിനെ മ്യൂട്ടേഷൻ എന്ന് വിളിക്കും). ഇത് വളരെ റാൻഡമായി സംഭവിക്കുതാണ്. ചിലപ്പോ ഇത് കൊണ്ട് കാര്യമായ മാറ്റമൊന്നും ഉണ്ടാകില്ല. എന്നാൽ ചിലപ്പോ ഈ മ്യൂട്ടേഷൻ കാരണം ആ കോശത്തിൽ നിന്ന് വളർന്ന് ഉണ്ടാകുന്ന ജീവിയ്ക്ക് സാരമായ എന്തെങ്കിലും മാറ്റം സംഭവിച്ചെന്നും വരാം. ആ മാറ്റം സാഹചര്യങ്ങളോട് ഒത്തുപോകാൻ കൂടുതൽ സഹായകമാണ് എന്നുവന്നാൽ ആ പ്രത്യേകജീവി മറ്റ് ജീവികളെ അപേക്ഷിച്ച് കൂടുതൽ അതിജീവിക്കുകയും, ഈ മാറ്റം അടുത്ത തലമുറയിലേയ്ക്ക് കൈമാറുകയും ചെയ്യും. മറിച്ച് സാഹചര്യങ്ങളോട് ചേരാത്തതാണെങ്കിൽ അത് കുറച്ചേ അതിജീവിക്കൂ. കാലം കടന്നുപോകുമ്പോൾ (ചില്ലറ കാലയളവൊന്നും പോരാ എന്നോർമ്മിപ്പിക്കുന്നു), അതിജീവനത്തിന് സഹായകമായ മാറ്റം ലഭിച്ച ജീവികൾ മാത്രം അവശേഷിക്കുകയും അല്ലാത്തവ പതിയെ ചിത്രത്തിൽ നിന്ന് അപ്രത്യക്ഷമാകുകയും ചെയ്യും. (ഇതാണ് പ്രകൃതിനിർദ്ധാരണം അഥവാ natural selection) ഇങ്ങനെയാണ് പതിയെ പുതിയ ജീവിവർഗങ്ങൾ ഉണ്ടാകുന്നത്. അതായത് വെറും യാദൃച്ഛികതയുടെ പേരിൽ ഉണ്ടാകുന്ന മാറ്റങ്ങളിൽ സാഹചര്യങ്ങളോട് പൊരുത്തപ്പെടാൻ സഹായകമാകുന്നത് നിലനിൽക്കുകയും അല്ലാത്തവ ഇല്ലാതാകുകയും ചെയ്യുന്ന, യാതൊരു ദിശാബോധവും ഇല്ലാത്ത, ലളിതമായ പ്രതിഭാസമാണ് ജീവപരിണാമം. ക്രമമില്ലായ്മയിൽ നിന്നും വളരെ സാവധാനം ക്രമമായ ഒരു പാറ്റേൺ രൂപം കൊള്ളുക എന്ന ഈ ഉജ്ജ്വലമായ ആശയമാണ് ജീവപരിണാമത്തിന്റെ ഭംഗി. (ഡാർവിൻ മതപുരോഹിതരുടെ ശത്രുവായതിൽ അത്ഭുതമുണ്ടോ? ജീവികളിലെ ക്രമം ഉണ്ടാക്കാൻ ദൈവമെന്ന എഞ്ചിനീയർ ഇരുന്ന് 'ഗ്രാഫിക് ഡിസൈൻ' ചെയ്യേണ്ട ആവശ്യമില്ല, അതിന് താനേ ഉണ്ടാകാവുന്നതേയുള്ളു എന്നുവന്നാൽ കളി കൈയീന്ന് പോയില്ലേ!)

Jun 24, 2015

അരിപ്പ മാറുമ്പോൾ, അരിച്ചെടുക്കപ്പെടുന്ന ആളുകളും മാറുന്നു

ഒരു തൊഴിലിന് വേണ്ടി ആളെ തെരെഞ്ഞെടുക്കുമ്പോൾ നോക്കേണ്ട മാനദണ്ഡം തെരെഞ്ഞെടുക്കപ്പെടുന്ന ആളിന് അയാൾ ചെയ്യേണ്ട ജോലിയിൽ എത്രത്തോളം കഴിവുണ്ട് എന്നതാകണമല്ലോ. പക്ഷേ ഇപ്പോ നമ്മുടെ നാട്ടിൽ നടക്കുന്നത് തെരെഞ്ഞെടുക്കൽ ഏറ്റവും എളുപ്പമാകുന്ന മാനദണ്ഡം സ്വീകരിക്കുക എന്നതാണ്. അതായത് തൊഴിൽ ചെയ്യുന്നത് ആരായാലും വേണ്ടില്ല, അയാളെ തെരെഞ്ഞെടുക്കുന്ന പണി കുറഞ്ഞിരുന്നാൽ മതി. തൊഴിലിന് മാത്രമല്ല, വിദ്യാഭ്യാസ രംഗത്ത് വിദ്യാർത്ഥികളെ യോഗ്യതാ പരീക്ഷകൾ പാസ്സാക്കിയെടുക്കുന്നതിലും ഇതേ വഴിയാണ് നമ്മൾ പിൻതുടരുന്നത്.

കൂടുതൽ വ്യക്തമാകാൻ വിദ്യാഭ്യാസത്തിന്റെ ഉദാഹരണമെടുത്ത്, BSc കഴിഞ്ഞ് MSc യിലേയ്ക്ക് പ്രവേശിക്കുന്ന ഒരു ബാച്ചിന്റെ കാര്യം എടുക്കാം. BSc യെ അപേക്ഷിച്ച് കൂടുതൽ ഗഹനമായ കോഴ്സാണ് MSc, ആ കോഴ്സ് നടത്തുന്നതിന് കൂടുതൽ വിപുലമായ വിഭവങ്ങൾ (പഠിപ്പിക്കേണ്ടവർ മുതൽ സാധനസാമഗ്രികൾ വരെ) ആവശ്യമാണ്, സ്വാഭാവികമായും BSc യെ അപേക്ഷിച്ച് MSc-യ്ക്ക് സീറ്റുകളും കുറവായിരിക്കും. വിഷയത്തിന്റെ ആഴം കാരണം BSc കഴിയുന്ന എല്ലാവരും MSc തലത്തിൽ അത് കൈകാര്യം ചെയ്യാൻ പ്രാപ്തരായിരിക്കണമെന്നുമില്ല. അതിനാൽ എന്തായാലും BSc കഴിയുന്ന എല്ലാവരേയും MSc യിലേയ്ക്ക് പ്രവേശിപ്പിക്കാനാവില്ല. അപ്പോ ഒരു selection process വേണം. അതിനാണ് BSc തലത്തിൽ ഒരു പരീക്ഷ വെച്ചിരിക്കുന്നത്. (BSc-യിലേത് എന്നല്ല, എല്ലാ പരീക്ഷകൾക്കും പിന്നിലുള്ള സങ്കല്പം ഈയൊരു ‘selection process’ തന്നെയാണല്ലോ). ആ പരീക്ഷ എങ്ങനെയായിരിക്കണം? കുറച്ച് അവസരങ്ങൾ മാത്രമുള്ള MSc-യിലേക്ക് തെരെഞ്ഞെടുക്കപ്പെടുന്നവർ അതിന് യോജിച്ചവരാണെന്ന് ഉറപ്പിക്കുന്ന രീതിയിൽ വേണം, അല്ലാതെ BSc-കഴിഞ്ഞ നൂറ് പേർക്ക് ഇരിക്കാൻ സ്ഥലമില്ലാത്തതുകൊണ്ട് ആ സംഖ്യ അമ്പതായി ചുരുക്കിയെടുക്കുക എന്ന ലളിതമായ ലക്ഷ്യമാകരുത് ആ പരീക്ഷയ്ക്ക് പിന്നിൽ. ഇന്നത്തെ അവസ്ഥയിൽ ഞാനുൾപ്പടെയുള്ളവർ എഴുതിയിട്ടുള്ള/എഴുതുന്ന പരീക്ഷകൾ ഈ ലളിതയുക്തിയിലാണ് നടത്തുന്നത്.

തൊഴിലിന് വേണ്ടിയുള്ള പരീക്ഷകളിൽ (പരീക്ഷ എന്ന നിർവചനത്തിൽ ഇന്റർവ്യൂയും ഉൾപ്പെടും) ഇതിന് പ്രസക്തി കൂടുതലാണ്. തൊഴിലിന് യോജിച്ച ആളിനെ തെരെഞ്ഞെടുക്കുക എന്നതിന് പകരം വിദ്യാഭ്യാസയോഗ്യതയുള്ളവരിൽ നിന്ന് കുറച്ചുപേരെ മാത്രം തെരെഞ്ഞെടുക്കുന്നതിന് എളുപ്പമുള്ള ഒരു selection process ആണ് നമ്മൾ തേടുന്നത്. ജനറൽ നോളജ് എന്ന പേരിൽ ലോഡ് കണക്കിന് തീയതികളും നിയമങ്ങളും കാണാതെ പഠിക്കുക, ഗണിതം എന്ന പേരിൽ കുറുക്കുവഴിയിലൂടെ സംഖ്യകൾ ഗുണിക്കാനും ഹരിയ്ക്കാനും പഠിക്കുക, ഇംഗ്ലീഷ് പരിജ്ഞാനം എന്ന പേരിൽ ഇംഗ്ലീഷുകാര് പോലും ജീവിതത്തിൽ ഉപയോഗിക്കാൻ സാധ്യതയില്ലാത്ത കുറേ പദങ്ങൾ കാണാതെ പഠിക്കുക തുടങ്ങിയ പരിപാടികളാണ് ഇന്ന് ഉദ്യോഗം നേടാനായി നമ്മൾ ആശ്രയിക്കുന്നത്. ശ്രീനാരായണ ഗുരു ജനിച്ചത് ഏത് ദിവസം, എത്ര മണിയ്ക്ക് വീടിന്റെ ഏത് മുറിയിൽ വെച്ചായിരുന്നു എന്നുവരെ അറിയാവുന്ന ‘ജനറൽ നോളജ് പുലി’യ്ക്ക് പത്തുപൈസയുടെ ചരിത്രബോധം ഇല്ലാതെ പോകുന്നത് കാണാം. പി.എസ്.സി. പരീക്ഷയുടെ സിലബസിന് വെളിയിൽ കേരള നവോത്ഥാനത്തിന്റെ യാതൊരു വിലയും കാണാത്ത യുവതലമുറയാണ് കാണാൻ കഴിയുന്നത്. renaissance in kerala എന്നൊന്ന് ഗൂഗിളിൽ സെർച്ച് ചെയ്ത് നോക്കൂ. കിട്ടുന്ന ലിങ്കുകളെല്ലാം തന്നെ പി.എസ്.സി. പരീക്ഷയ്ക്കുള്ള ട്രിക്കുകൾ പഠിപ്പിക്കുന്ന സൈറ്റുകളാണ്.www.keralapschelper.com, pscrankfile24-7.blogspot.com, pscquestiontools.blogspot.com… ഇങ്ങനെ പോകുന്നു രസകരമായ സൈറ്റുകൾ. ഗണിതബോധവും ശാസ്ത്രബോധവും ഒക്കെ ഈ വഴിയ്ക്ക് തന്നെ. ഓർമ്മശക്തി എന്ന ഒറ്റക്കഴിവിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ തൂപ്പുകാരെ മുതൽ കോളേജ് അദ്ധ്യാപകരെ വരെ നമ്മൾ അളന്നെടുക്കുകയാണ്. ഇന്നത്തെ അവസ്ഥയിൽ ഇത് വരുത്തുന്ന വിന പണ്ടത്തേതിനെക്കാൾ ഗുരുതരമാണ്. കാരണം പണ്ടുള്ളതിനെക്കാൾ പല മടങ്ങ് വിദ്യാഭ്യാസ സൗകര്യങ്ങൾ നമുക്കുണ്ട്. അതുകൊണ്ട് തന്നെ ‘സർട്ടിഫിക്കറ്റ്’ പ്രകാരം അന്നത്തേതിനെക്കാൾ പല മടങ്ങ് അഭ്യസ്തവിദ്യരും, ഒരേ ജോലിയ്ക്ക് അന്നുള്ളതിന്റെ എത്രയോ മടങ്ങ് ഉദ്യോഗാർത്ഥികളും ഇന്നുണ്ടാകും. ആ സാഹചര്യത്തിൽ കഴിവ് അളക്കാനുള്ള മാനദണ്ഡങ്ങൾ കൂടുതൽ സൂക്ഷ്മമാക്കുകയാണ് വേണ്ടത്. ദൗർഭാഗ്യവശാൽ നമ്മൾ ചെയ്യുന്നത് നേരെ വിപരീതമാണ്.

എനിയ്ക്ക് കൂടുതൽ ഇടപെടാൻ കഴിഞ്ഞിട്ടുള്ള വിഭാഗം എന്ന നിലയിൽ അദ്ധ്യാപകരുടെ ഇടയിലാണ് ഇതിന്റെ ഫലം നേരിട്ട് കണ്ടിട്ടുള്ളത് (മറ്റ് മേഖലകളിലും ഉണ്ടാകേണ്ടതാണ്). കഴിഞ്ഞ ദിവസം ഒരു സർക്കാർ സ്കൂളിൽ ടീച്ചർ ബോർഡിൽ എഴുതിയിരിക്കുന്ന ഒരു ഇംഗ്ലീഷ് വാചകം കാണാനിടയായി- ഒരു വാചകത്തിൽ തന്നെ രണ്ട് സ്പെല്ലിങ് മിസ്റ്റേക്കുകൾ, അതും രണ്ട് സർവസാധാരണമായ ഇംഗ്ലീഷ് വാക്കുകളിൽ. അപ്പോ ഈ ടീച്ചർ ഒരു വർഷം എത്ര തെറ്റുകൾ വരുത്തുന്നുണ്ടാകും? ‘കാശ് കൊടുത്ത് കയറുന്ന’ എയ്ഡഡ് സ്കൂൾ അദ്ധ്യാപകരേക്കാൾ ‘കൂടിയ’ ആളുകളായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്ന, ടെസ്റ്റെഴുതി പാസായി ‘കഴിവ് തെളിയിച്ച്’ വരുന്ന ടീച്ചറാണ് കഥാപാത്രം. കോളേജ് തലത്തിലും വിദ്യാർത്ഥികളുമായി ഇടപെട്ടതിൽ നിന്നും കിട്ടിയിട്ടുള്ളത് ഇതേ ചിത്രമാണ്. ടീച്ചറെ കുറ്റം പറയലല്ല ഇവിടെ ഉദ്ദേശ്യം. ആ ടീച്ചർ ഇവിടത്തെ സിസ്റ്റത്തിന്റെ ഉല്പന്നമാണ്. ആ ടീച്ചർ നേരായ രീതിയിൽ ഒരു പരീക്ഷ വിജയിച്ച ആൾ തന്നെയാണ്. പക്ഷേ പഠിപ്പിക്കാനറിയാമോ, പഠിപ്പിക്കുന്ന കാര്യം എന്താണെന്നറിയാമോ എന്നൊന്നും അറിയാനുള്ള പരീക്ഷയല്ല ആ ടീച്ചറുടെ മേൽ പ്രയോഗിച്ചത്. പിന്നെന്ത് ചെയ്യും? When you use the wrong filter, wrong things get fltered! മറ്റൊരു ഉദാഹരണം പറഞ്ഞാൽ, കോളേജ് അദ്ധ്യാകരാകാൻ നിഷ്കർഷിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന അടിസ്ഥാന യോഗ്യതയാണ് National Eligibility Test എന്ന നെറ്റ് പരീക്ഷ. കുറച്ച് വർഷം മുന്നേ വരെ അതിന് രണ്ട് പേപ്പറുകൾ ഉണ്ടായിരുന്നു.  പേപ്പർ-1 ഒരു multiple choice പരീക്ഷയും (MCQ) പേപ്പർ-2 descriptive പരീക്ഷയും. ഒന്നാം പേപ്പർ പാസായവരുടെ രണ്ടാം പേപ്പർ മാത്രമേ പരിശോധിയ്ക്കൂ, രണ്ട് പേപ്പറും പാസായാൽ മാത്രമേ പരീക്ഷ ജയിക്കൂ എന്നതായിരുന്നു അന്നത്തെ അവസ്ഥ. പിന്നീട് ഈ പരീക്ഷ MCQ മാത്രമായി ചുരുക്കി. ഈ പരീക്ഷ എഴുതിയ ആളെന്ന നിലയിലും ഇതേ പരീക്ഷയുടെ നടത്തിപ്പുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് പ്രവർത്തിക്കാൻ കഴിഞ്ഞിട്ടുള്ള ആളെന്ന നിലയിലും, ഈ മാറ്റം പരീക്ഷാ നടത്തിപ്പിനെ ഒരുപാട് കൂടുതൽ സുഗമമാക്കിയിട്ടുണ്ട് എന്നത് ഉറപ്പിച്ച് പറയാം. പണിയെല്ലാം OMR ഷീറ്റ് പരിശോധിയ്ക്കുന്ന യന്ത്രം ചെയ്തോളും. ആരും ആരും എഴുതിയ ഉത്തരം കാണേണ്ട കാര്യമില്ല! ചോദ്യരൂപീകരണത്തിൽ ചെലുത്തുന്ന ശ്രദ്ധ കൊണ്ട് ഈ പരീക്ഷ ഇപ്പോഴും ഒരു നല്ല മാനദണ്ഡമായി പ്രവർത്തിക്കുന്നുണ്ട് എങ്കിലും, മുൻപത്തെ രണ്ട്–പേപ്പർ ഫോർമാറ്റിൽ ഈ പരീക്ഷ പാസാകാൻ സാദ്ധ്യതയില്ലാത്ത പലരും ഇന്നാ പരീക്ഷ പാസാകുന്നുണ്ട്. അന്നത് പാസാകുമായിരുന്നു പലരും ഇന്നിത് പാസാകാൻ കഴിയാതെ തട്ടിവീഴുന്നുമുണ്ട്. Descriptive പരീക്ഷയുടെ കാര്യത്തിൽ യന്ത്രസഹായത്തോടെ മൂല്യനിർണയം സാദ്ധ്യമല്ല എന്നതിനാൽ നടത്തിപ്പിന് ജോലിഭാരം കൂടുതലാണ് എന്നത് സത്യം തന്നെ. പക്ഷേ, വിശദീകരിച്ച് ഉത്തരം എഴുതേണ്ട ചോദ്യത്തിന് ഒരാൾ എഴുതിയിരിക്കുന്ന ഉത്തരം വായിക്കുമ്പോൾ തന്നെ എഴുതിയ ആളിന് ആ വിഷയം എത്രത്തോളം അറിയാം എന്നൊരു ചിത്രം നമുക്ക് കിട്ടും. ഉത്തരം പൂർണമായും ശരിയല്ലെങ്കിൽ പോലും! മറിച്ച് MCQ ആണെങ്കിൽ അയാൾക്ക് ആ വിഷയം എത്ര നന്നായി അറിയാമായിരുന്നാലും അവസാനഘട്ടത്തിൽ ഒരു ചെറിയ പിഴവ് വന്നാൽ അയാളുടെ ഉത്തരം പൂർണമായും തെറ്റുന്നു. അയാൾ അടയാളപ്പെടുത്തിയ ഒരു കറുത്ത ബബിൾ മാത്രം കാണുന്ന യന്ത്രം അയാളെ അയോഗ്യനാക്കുന്നു. ശാസ്ത്ര വിഷയങ്ങളിലെങ്കിലും ഇത് കാര്യമായ വ്യത്യാസം ഉണ്ടാക്കുന്നുണ്ട്. അത് പ്രത്യക്ഷത്തിൽ കണ്ടുതുടങ്ങിയിട്ടും ഉണ്ട്. ടെസ്റ്റ് പാസായ, ‘കഴിവ് തെളിയിച്ച’ അദ്ധ്യാപരേക്കാൾ കഴിവുള്ള അദ്ധ്യാപകരെ ‘കാശ് കൊടുത്ത് കയറുന്ന’ എയ്ഡഡ് സ്കൂളുകളിലോ, അതിലും കഴിവുള്ള അദ്ധ്യാപകരെ ‘കഴിവ് തെളിയിക്കാനും’ കാശ് സംഘടിപ്പിക്കാനും കഴിയാതെ പോയതിനാൽ അദ്ധ്യാപകമേഖലയ്ക്ക് വെളിയിലോ കാണാൻ കഴിഞ്ഞാൽ ഇതാണ് കാരണം. അരിപ്പ മാറുമ്പോൾ, അരിച്ചെടുക്കപ്പെടുന്ന ആളുകളും മാറുന്നു.

[ഇതൊന്നും ഇവിടെ അധികമാർക്കും താത്പര്യമുള്ള വിഷയമല്ല എന്നറിയാം. നമുക്ക് വേറെന്തെല്ലാം ഹോട്ട് ടോപ്പിക്സ് കിടക്കുന്നു ചർച്ച ചെയ്യാൻ. സത്യത്തിൽ ഈ കുറിപ്പിന് അല്പം വ്യക്തിപരമായ ഒരു വികാരമാണ് പ്രചോദനം. എനിയ്ക്ക് വല്യ മോശമല്ലാതെ ചെയ്യാനറിയാം എന്ന് തോന്നിയിട്ടുള്ള ഒരു (‘ഒരേയൊരു’ എന്നും പറയാം) ജോലി അദ്ധ്യാപനമാണ്. പണ്ട് മുതലേ അതായിരുന്നു ലക്ഷ്യവും.(ഞാനൊക്കെ വല്ല ബാങ്കിലും ജോലിയ്ക്ക് പോയാൽ അതോടെ ആ ബ്രാഞ്ച് പൂട്ടും!) പക്ഷേ ഇന്ന് നമ്മുടെ നാട്ടിൽ നിലവിലുള്ള മാനദണ്ഡങ്ങൾ വെച്ച് അളന്നാൽ എന്നെക്കാൾ വിഷയജ്ഞാനവും അദ്ധ്യാപനശേഷിയും ഉള്ളവർ എനിയ്ക്ക് പിന്നിലും എന്നെക്കാൾ കുറവ് അറിവും അദ്ധ്യാപനശേഷിയും ഉള്ളവർ എന്നെക്കാൾ മുന്നിലും വരാനാണ് സാദ്ധ്യത. ഇതിനകം പലയിടത്തും അത് നേരിട്ട് അനുഭവിച്ചിട്ടും ഉണ്ട്.]

Jun 18, 2015

ഇലക്ട്രോൺ മൈക്രോസ്കോപ്പ്: ഇലക്ട്രോണിനെന്താ ഇവിടെ കാര്യം?


ചിത്രത്തിൽ കാണുന്നത് എന്താണെന്നറിയാമോ? ഇതൊരു പൂമ്പൊടിയുടെ ചിത്രമാണ്, പക്ഷേ ഒരല്പം വലുതാക്കി എടുത്തിരിക്കുന്നു എന്നേയുള്ളൂ. കൃത്യമായി പറഞ്ഞാൽ 761 മടങ്ങ് വലുതാക്കി (761x magnification) ഒരു ഇലക്ട്രോൺ മൈക്രോസ്കോപ്പ് ഉപയോഗിച്ച് പകർത്തിയ, ചെമ്പരത്തിയുടെ പൂമ്പൊടിയുടെ (hibiscus pollen) ചിത്രമാണത്

ഇത്തരം ഇലക്ട്രോൺ മൈക്രോസ്കോപ്പ് ചിത്രങ്ങൾ ഇത് വായിക്കുന്നവർക്ക് അത്ര അപരിചിതമൊന്നുമാകാൻ വഴിയില്ല. പക്ഷേ ഇവിടെ ചോദ്യം മറ്റൊന്നാണ്.

ഫോട്ടോ എടുക്കുന്നിടത്ത്, ഈ ‘ഇലക്ടോണി’ന് എന്ത് കാര്യം? ആറ്റത്തിൽ ന്യൂക്ലിയസ്സിന് ചുറ്റും കറങ്ങുന്നു എന്ന് പറയപ്പെടുന്ന ഇലക്ട്രോണിനെ ഇവിടെ കൊണ്ടുവരുന്നത് എന്തിനാണ്?
ഉത്തരം ക്വാണ്ടം മെക്കാനിക്സാണ്!! സൂക്ഷ്മതലത്തിൽ പദാർത്ഥ കണങ്ങൾ തരംഗങ്ങളെപ്പോലെ പെരുമാറും എന്ന് ക്വാണ്ടം ഫിസിക്സ് പറയുന്നു. ഇത് അവിശ്വസനീയമായി തോന്നുന്നവർക്കുള്ള അസ്സല് തെളിവാണ് ഇലക്ട്രോൺ മൈക്രോസ്കോപ്പ് ചിത്രങ്ങൾ. ഇലക്ട്രോണുകളെന്ന സൂക്ഷ്മകണങ്ങളുടെ തരംഗസ്വഭാവം ചൂഷണം ചെയ്താണ് ഈ സാങ്കേതിക വിദ്യ പ്രവർത്തിക്കുന്നത്. സാധാരണ പ്രകാശത്തിന് പകരം ഇലക്ട്രോണുകളെ ഉപയോഗിക്കുമ്പോൾ വളരെയധികം കൂടുതൽ റെസല്യൂഷനിലുള്ള ചിത്രങ്ങൾ നമുക്ക് പകർത്താനാകും. റെസല്യൂഷൻ എന്നാൽ ഒരു ചിത്രത്തിൽ തിരിച്ചറിയാവുന്ന ഏറ്റവും ചെറിയ അകലത്തിന്റെ (separation) ഒരു അളവാണ്. എത്രത്തോളം അടുത്തടുത്തിരിക്കുന്ന രണ്ട് പോയിന്റുകൾ നമുക്ക് വേർതിരിച്ചറിയാൻ സാധിക്കുന്നുണ്ടോ, അത്രത്തോളം ആ ചിത്രത്തിന് റെസല്യൂഷൻ കൂടുതലാണ് എന്ന് പറയും. പ്രകാശം ഒരു വസ്തുവുമായി ഇടപെടുമ്പോഴാണ് നമുക്കിതിനെ കാണാനോ ചിത്രമെടുക്കാനോ സാധിക്കുന്നത് എന്നറിയാമല്ലോ. പക്ഷേ ഇവിടെ ഒരു പ്രശ്നമുണ്ട്. പ്രകാശം വസ്തുക്കളിൽ തട്ടുമ്പോൾ സംഭവിക്കുന്ന അനിവാര്യമായ ഒരു പ്രതിഭാസമാണ് ഡിഫ്രാക്ഷൻ. അതിന്റെ തരംഗസ്വഭാവം കാരണം തടസ്സങ്ങളെ ചുറ്റിസഞ്ചരിക്കാൻ അത് കാണിക്കുന്ന പ്രവണതയാണ് ഇതിന് കാരണം. പ്രകാശത്തിന്റെ തരംഗദൈർഘ്യത്തിനോട് താരതമ്യം ചെയ്യാവുന്ന വലിപ്പമുള്ള തടസ്സങ്ങളാണെങ്കിൽ അതിന്റെ പല ഭാഗത്ത് നിന്ന് വളഞ്ഞ് വരുന്ന തരംഗങ്ങൾ തമ്മിൽ കൂടിക്കലരുകയും ഇടവിട്ട പാറ്റേണുകൾ രൂപം കൊള്ളുകയും ചെയ്യും. ഒരു സീഡിയിൽ കാണുന്ന മഴവിൽ വർണങ്ങൾ, അതിന്റെ സൂക്ഷ്മമായ ട്രാക്കുകളിൽ പ്രകാശത്തിന് സംഭവിക്കുന്ന ഡിഫ്രാക്ഷനാണ്. നിങ്ങളുടെ കൈവിരലുകൾ അടുക്കിപ്പിടിച്ച് അതിലെ ചെറിയ വിടവിലൂടെ ഏതെങ്കിലും ബൾബിലേയ്ക്ക നോക്കൂ. വിടവിനുള്ളിൽ അതിന് നെടുകേ നേരിയ കറുത്ത വരകൾ കാണാൻ സാധിയ്ക്കും. ഇതും ഡിഫ്രാക്ഷന്റെ കളി തന്നെ. വളരെ ചെറിയ വസ്തുക്കളുടെ ഫോട്ടോ എടുക്കുമ്പോൾ ഇതൊരു ശല്യമാകും. അടുത്തടുത്ത പോയിന്റുകൾ തമ്മിൽ വേർതിരിക്കാനാവാത്ത വിധം അവയിൽ നിന്നുള്ള പ്രകാശം കൂടിക്കലർന്നുപോകും. 

പ്രകാശത്തിന്റെ തരംഗദൈർഘ്യം കുറയ്ക്കുക വഴി ഈ പ്രശ്നം ഒഴിവാക്കാമെന്ന് മനസിലായില്ലേ? ഉപയോഗിക്കുന്ന തരംഗദൈർഘ്യം കുറയും തോറും കിട്ടുന്ന റെസല്യൂഷൻ കൂടും. പക്ഷേ ഇതിന് ഒരു പരിമിതിയുണ്ട്. പ്രകാശത്തിന്റെ തരംഗദൈർഘ്യം 700 nm-ൽ നിന്ന് 400 nm-ആകുമ്പോഴേയ്ക്കും അത് ചുവപ്പിൽ നിന്ന് നീല നിറത്തിലേയ്ക്ക് മാറുകയും, പിന്നെയും കുറയ്ക്കുന്ന പക്ഷം അത് അദൃശ്യമായ അൾട്രാവയലറ്റ് കിരണങ്ങളായി മാറുകയും ചെയ്യും. അവിടെയാണ് ഇലക്ട്രോണുകൾ രക്ഷയ്ക്കെത്തുന്നത്. അവയുടെ തരംഗദൈർഘ്യം ദൃശ്യപ്രകാശത്തെ അപേക്ഷിച്ച് ഒരു ലക്ഷം മടങ്ങെങ്കിലും കുറവാണ്. (പദാർത്ഥ കണങ്ങളുടെ തരംഗസ്വഭാവം പ്രകടമാകാത്തത്, പിണ്ഡം കൂടുന്നതിനനുസരിച്ച് തരംഗദൈർഘ്യം കുറയുന്നതിനാലാണല്ലോ: ഇത് ‘വലിയവയുടേയും ചെറിയവയുടേയും വിചിത്രലോകങ്ങൾ’ എന്ന പ്രഭാഷണത്തിൽ വിശദീകരിച്ചിരുന്നു). ഇതാണ് ഇലക്ടോൺ മൈക്രോസ്കോപ്പിന്റെ കണ്ടുപിടിത്തത്തിലേയ്ക്ക് നയിച്ചത്. പ്രകാശത്തിന് പകരം ഇലക്ട്രോൺ തരംഗങ്ങൾ ഉപയോഗിക്കുക വഴി റെസല്യൂഷൻ നന്നായി കൂടുകയും അത് വഴി ലക്ഷക്കണക്കിന് മടങ്ങ് വലുതാക്കി ചിത്രമെടുക്കാൻ സാധിയ്ക്കുകയും ചെയ്യും. ഇലക്ട്രോണുകളെ ആറ്റങ്ങളിൽ നിന്നും പറിച്ചെടുക്കുക, അവയെ ഫോക്കസ് ചെയ്യുക, കണ്ണിന് കാണാനോ സ്വീകരിക്കാനോ പോലും സാധിയ്ക്കാത്ത തരംഗങ്ങളെ ഡിറ്റക്റ്റ് ചെയ്ത് ഫോട്ടോഗ്രാഫാക്കുക തുടങ്ങി നിരവധി സാങ്കേതിക വെല്ലുവിളികൾ ഈ പ്രക്രിയയിൽ ഉണ്ടെന്ന് ഊഹിക്കാമല്ലോ. അതുകൊണ്ട് തന്നെ അതിത്തിരി ചെലവേറിയ ഒന്നാണ്. വലിയ ഗവേഷണസ്ഥാപനങ്ങൾക്കൊക്കെയേ ആ ചെലവ് വഹിക്കാനാകൂ.

ഇനി ഇന്റർനെറ്റിൽ ഇത്തരം ചിത്രങ്ങൾ കാണുന്നവരോടുള്ള ഒരു മുന്നറിയിപ്പ് കൂടി- ഇലക്ടോൺ തരംഗങ്ങൾ ഉപയോഗിക്കുമ്പോൾ അത് പതിക്കുന്ന വസ്തുവിന്റെ നിറത്തെക്കുറിച്ചുള്ള വിവരങ്ങൾ നമുക്ക് ലഭ്യമാകില്ല. അതായത്, ഇലക്ട്രോൺ മൈക്രോസ്കോപ് ചിത്രങ്ങൾ greyscale (black & white) ആയിട്ടാണ് കിട്ടുന്നത്. നമ്മൾ കാണുന്ന ഭംഗിയുള്ള കളർ ചിത്രങ്ങളെല്ലാം തന്നെ കൃത്രിമമായി കളർ ചെയ്യപ്പെട്ടതാണ്. വ്യക്തത കൂട്ടാനോ, ഭംഗി കൂട്ടാനോ ഒക്കെ ഇത് ചെയ്യാറുണ്ട്. കൂടുതൽ സെൻസറുകൾ ഉപയോഗിച്ച്, വസ്തുവിന്റെ രാസസ്വഭാവം മനസിലാക്കി അതിനനുസരിച്ച് false-colour കൊടുക്കുന്ന രീതിയും നിലവിലുണ്ട്. ഈ പോസ്റ്റിനോടൊപ്പമുള്ള ചിത്രം, എന്റെ ലബോറട്ടറിയിലെ മെഷീനിലെടുത്ത greyscale ചിത്രത്തെ പരിമിതമായ ഫോട്ടോഷോപ്പ് കഴിവ് ഉപയോഗിച്ച് ഞാൻ തന്നെ കളറാക്കി എടുത്തതാണ്.

Jun 16, 2015

ശാസ്ത്രത്തിലെ ആത്മീയാന്വേഷണം

ശാസ്ത്രവും ആത്മീയതയും തമ്മിൽ താരതമ്യം ചെയ്യുമ്പോൾ പലരും ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്ന ഒരു കാര്യമുണ്ട്- ശാസ്ത്രം ദ്രവ്യാധിഷ്ഠിതമായി മാത്രം കാര്യങ്ങളെ കൈകാര്യം ചെയ്യുന്ന, നിർജീവമായ അറിവുകളുടെ ഒരു കൂമ്പാരം മാത്രമാണ് എന്ന്. “ജീവിതത്തിന്റെ ഉദ്ദേശ്യമെന്ത്?” “ഞാൻ ആരാണ്?” തുടങ്ങിയ ആത്മീയചോദ്യങ്ങൾക്ക് ഉത്തരം തരാൻ ശാസ്ത്രത്തിന് കഴിയുമോ എന്ന വെല്ലുവിളി ഉയർത്തുന്നവരും ഒരുപാടുണ്ട്.
ആത്മീയത പോലെ വൈകാരികതയെ തൃപ്തിപ്പെടുത്തുന്ന ഒന്നല്ല ശാസ്ത്രം എന്നതാണ് പ്രധാന പരാതി. പക്ഷേ ശാസ്ത്രത്തെ സയൻസ് ക്ലാസിൽ പുസ്തകത്തിൽ കണ്ട വസ്തുതകളായി (facts and figures) മാത്രം പരിചയിച്ചതിന്റെ കുഴപ്പമാണത്. ഹാർഡ് ഡിസ്കിലേയ്ക്ക് സിനിമകളും ഫോട്ടോകളുമൊക്കെ സേവ് ചെയ്ത് വെക്കുന്നതുപോലെ, തലച്ചോറിൽ സംഭരിച്ച് ആവശ്യം വരുമ്പോ തുറന്നുനോക്കുന്ന വെറും ഡാറ്റാ ആയി ശാസ്ത്രത്തെ കണക്കാക്കി ശീലിച്ചതിന്റെ കുഴപ്പമാണത്. തലച്ചോറെന്ന ഓപ്പറേറ്റിങ് സിസ്റ്റത്തിലേയ്ക്ക് കൂട്ടിയിണക്കുന്ന ഒരു സോഫ്റ്റ്‌വെയറായി ശാസ്ത്രത്തെ ഉൾക്കൊള്ളാൻ കഴിയാതെ പോകുന്നിടത്താണ് നമുക്ക് പിഴയ്ക്കുന്നത്. തത്വശാസ്ത്രം അല്ലെങ്കിൽ ഫിലോസഫി ഒരുകാലത്തും ശാസ്ത്രത്തിൽ നിന്ന് അന്യമായിരുന്നില്ല. ഭൗതികപ്രപഞ്ചത്തെക്കുറിച്ച് ഇന്നുള്ളതിന്റെ പത്ത് ശതമാനം അറിവ് പോലും ഇല്ലാതിരുന്ന കാലത്തും ശാസ്ത്രജ്ഞർ തന്നെ, ശാസ്ത്ര അറിവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ഫിലോസഫിക്കൽ ചർച്ചകളിൽ സജീവമായിരുന്നു. ഇന്നും അതേ. BSc, MSc എന്നുപറഞ്ഞ് പഠിച്ച് ഉയർന്നിട്ട് ഒടുവിൽ Master of Philosophy-യും Doctor of Philosophy-യും ആയി മാറുന്നത് ശ്രദ്ധിച്ചിട്ടില്ലേ? M.Phil പഠിക്കുന്ന ശാസ്ത്രവിദ്യാർത്ഥി താൻ സയൻസ് വിട്ട് ഫിലോസഫിയിലെത്തിയ കാര്യം പോലും ശ്രദ്ധിക്കുന്നില്ല എന്നത് നമ്മുടെ നാട്ടിലെ ശാസ്ത്രവിദ്യാഭ്യാസത്തിന്റെ അനേകം ഗതികേടുകളിൽ ഒന്ന് മാത്രം.

വ്യക്തിപരമായി, ശാസ്ത്രജ്ഞാനത്തിൽ ഞാൻ കാണുന്ന ഒരു ആത്മീയ തലമുണ്ട്. അഹന്ത ഒഴിവാക്കി എളിമയെ ആവാഹിക്കുന്ന ഒരു ആത്മീയ ഫിലോസഫിയാണത്. ഇത് വായിക്കുമ്പോ ചിലർക്കെങ്കിലും സയൻസും എളിമയുമെന്നത് അലുവയും മത്തിക്കറിയുമെന്നപോലത്തെ കോംബിനേഷനാണെന്ന് തോന്നുന്നുണ്ടാകും. ശാസ്ത്രവാദികളായ യുക്തിവാദികൾ അഹങ്കാരികളാണ് എന്നാണല്ലോ വെയ്പ്പ്. വിശ്വാസികളുടെ ‘അഹങ്കാര ആരോപണത്തിന്’ പിന്നിൽ തങ്ങൾ പൊന്നുപോലെ താലോലിക്കുന്നതിനെ ചോദ്യം ചെയ്യുന്നവരോടുള്ള സ്വാഭാവികമായ ചൊരുക്ക് മാത്രമേയുള്ളൂ. മതങ്ങളുടെ ആത്മീയ പ്രഭാഷണങ്ങളിൽ പുകഴ്ത്തപ്പെടുന്ന ‘എളിമ’ എന്ന അവസ്ഥ, സങ്കുചിതമായ വലയത്തിനുള്ളിൽ നിർവചിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന ഒന്നാണ്. എന്റെ കണ്ണിൽ മതതത്വങ്ങളെല്ലാം തന്നെ അടിസ്ഥാനപരമായി അഹന്തയിലാണ് പടുത്തുയർത്തിയിരിക്കുന്നത്. മനുഷ്യൻ എന്ന, വലിയൊരു തലച്ചോറുണ്ടായതിന്റെ പേരിൽ മാത്രം ഈ ഭൂമിയുടെ തന്നെ ആധിപത്യം കൈയാളുന്നവരായി മാറിയ, ലക്ഷക്കണക്കിന് ജീവിവർഗങ്ങൾക്കിടയിൽ ഒന്നുമാത്രമായ, ജീവിയെ കേന്ദ്രസ്ഥാനത്ത് നിർത്തിയാണ് എല്ലാ മതങ്ങളും ആത്മീയ ഫിലോസഫി പറയുന്നത്. അങ്ങനെയുള്ള ഫിലോസഫികളിലേ ശരാശരി വിശ്വാസിയ്ക്ക് താത്പര്യവുമുള്ളു. ജീവിതത്തിന്റെ ഉദ്ദേശ്യമെന്ത്, താനാരാണ് തുടങ്ങിയ ചിന്തകളൊക്കെ മനുഷ്യനായി ജനിച്ച അഹങ്കാരത്തിലാണ് നിലനിൽക്കുന്നത്. ഒരു പട്ടി ആരാണ്? കൊതുകിന്റെ ജീവിതത്തിന്റെ ഉദ്ദേശ്യമെന്താണ് തുടങ്ങിയ ചോദ്യങ്ങൾ എത്ര പേർ ചർച്ച ചെയ്യാറുണ്ട്? മനുഷ്യജീവിതത്തിന് ഒരു പ്രത്യേക ഉദ്ദേശ്യമുണ്ട് എന്നാരാണ് പറഞ്ഞത്? എന്തടിസ്ഥാനത്തിലാണ് അത് ഉറപ്പിച്ചത്? തുടങ്ങിയ ചോദ്യങ്ങൾ മനുഷ്യന്റെ അപ്രമാദിത്വത്തെ വെല്ലുവിളിക്കുന്നവയാണ്. പ്രത്യേകിച്ച് ജീവിതോദ്ദേശ്യമൊന്നുമില്ലാത്ത കൊതുകിനോടോ പട്ടിയോടോ ഉപമിക്കപ്പെടുന്നത് മനുഷ്യന് അപമാനകരമാണ്. അതുകൊണ്ട്, അഹങ്കാരത്തിന്റെ വൈകാരികതയെ തൃപ്തിപ്പെടുത്താൻ മതത്തിന്റെ ആത്മീയതയ്ക്കേ കഴിയൂ.

മനുഷ്യനെ സകലതിന്റേയും കേന്ദ്രസ്ഥാനത്ത് നിന്ന് എടുത്ത് മാറ്റുക എന്നതാണ് ശാസ്ത്രത്തിന്റെ ആത്മീയതയിലെ ആദ്യഘട്ടം തന്നെ. ഈ ഭൗതികപ്രപഞ്ചത്തിന്റെ വലിപ്പത്തിന് മുന്നിൽ ഒന്നുമല്ലാത്ത ഒരു ഗ്യാലക്സിയിലെ, ഒന്നുമല്ലാത്ത ഒരു നക്ഷത്രത്തിലെ ഒന്നുമല്ലാത്ത ഒരു ഗ്രഹത്തിലെ, ലക്ഷക്കണക്കിന് ജീവികളിൽ ഒന്ന് മാത്രമാണ് താനെന്ന എളിമയാണ് അത് മനുഷ്യനിലേയ്ക്ക് പകരുന്നത്. താൻ വെറും ദ്രവ്യമാണെന്ന തിരിച്ചറിവിന് ദ്രവ്യാധിഷ്ഠിതമല്ലാത്ത, വൈകാരികതയെ തൃപ്തിപ്പെടുത്തുന്ന ഒരു ആത്മീയതലം എനിയ്ക്ക് സങ്കല്പിക്കാൻ കഴിയുന്നുണ്ട്. അനന്തമായ ഈ പ്രപഞ്ചത്തിൽ ആയിരം പ്രകാശവർഷങ്ങൾക്കകലെ ജ്വലിക്കുന്ന ഒരു നക്ഷത്രത്തിലേയും എന്റെ ആമാശയത്തിലെയും പ്രതിഭാസങ്ങൾ ഒരേ ഭൗതികശാസ്ത്ര നിയമങ്ങൾ അനുസരിക്കുന്നു, എന്റെ നഖവും ഒരു ന്യൂട്രോൺ സ്റ്റാറും ഒരേ മൗലിക കണങ്ങളാൽ നിർമിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു തുടങ്ങിയ തിരിച്ചറിവുകൾ പ്രപഞ്ചവുമായി ഒന്നുചേരുന്ന ഒരുതരം ആത്മീയ അവസ്ഥ തന്നെയാണ്. മതങ്ങൾ ഘോരഘോരം പ്രസംഗിച്ചിട്ടും ഒരു മതവിശ്വാസിയും ഇനിയും എത്തിയിട്ടില്ലാത്ത ‘വേർതിരിവുകളില്ലാത്ത’ ലോകവീക്ഷണം അവിടെ താനേ വന്നുചേരും. ജാതി-മത-ലിംഗ-വർണ-വർഗ ഭേദമില്ലാതെ മനുഷ്യരേയും ജീവനുള്ളതോ ഇല്ലാത്തതോ എന്ന വ്യത്യാസമില്ലാതെ പ്രപഞ്ചത്തേയും നോക്കിക്കാണുന്ന, അതിരുകളില്ലാത്ത ആ ആത്മീയതയാണ് എന്റെ കണ്ണിൽ എളിമയുടെ ആത്മീയത, “ലോകാസമസ്താ സുഖിനോ ഭവന്തു, കൊല്ലെടാ പാകിസ്ഥാൻകാരനെ!” എന്ന ചിന്തയല്ല. ‘പ്രപഞ്ചത്തിലെ സകല ചരാചരങ്ങളിലും ഒരേ ബ്രഹ്മം തന്നെയാണുള്ളത്’ എന്ന ഫിലോസഫിയുമായി ഇപ്പറഞ്ഞതിന് സാമ്യം തോന്നിയേക്കാം. പക്ഷേ തൊലിപ്പുറത്തെ സാമ്യം മാത്രമാണത്. കാരണം ശാസ്ത്രത്തിലേത് വെറുമൊരു ചിന്താവ്യായാമം അല്ല. അതൊരു ‘grounded truth’ ആണ്. അതൊരു പറക്കുന്ന പട്ടമാണെങ്കിൽ, നിശ്ചിതമായ ഒരു സ്ഥലത്ത് അതിനൊരു കെട്ടുണ്ട്. അവിടെന്നാണത് പറന്നുപൊങ്ങുന്നത്, വായുവിൽ നിന്ന് തനിയേ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുകയല്ല. ശാസ്ത്രത്തിലെ ‘നിർജീവമായ അറിവ്’ ആദ്യം കൂട്ടിയെടുത്ത് നമ്മൾ തന്നെ ആ പട്ടം ഉണ്ടാക്കേണ്ടതുണ്ട്. അതാണതിലെ ഏറ്റവും പ്രധാന ഘട്ടവും. പട്ടമുണ്ടാക്കാതെ അത് മുകളിലേയ്ക്ക് പറത്താനാവില്ല എന്നതുപോലെ, നിലവിലുള്ള അറിവ് സ്വായത്തമാക്കിയാലേ ആ ആത്മീയ തലത്തിലേയ്ക്ക് അത് പറത്താനാവൂ എന്നൊരു പരിമിതിയുണ്ട്. പക്ഷേ ഒരു അസ്വാതന്ത്ര്യമാണ് അവിടത്തെ രസം. കൈയിലുള്ള ആയുധങ്ങൾ വച്ച് മാത്രം കളിക്കേണ്ട ഒരു ഗെയിം ആണത്. ഉത്തരമില്ലാത്തിടത്ത്, ദൈവവും ആത്മാവും പോലെ തെളിവില്ലാത്ത ഊഹങ്ങൾ നിറച്ച് രക്ഷപ്പെടേണ്ട ആവശ്യമില്ല. കാരണം എല്ലാ ചോദ്യങ്ങൾക്കും ഉത്തരം വേണമെന്ന നിർബന്ധം ഇല്ല. എല്ലാറ്റിനും നമ്മുടെ കൈയിൽ ഉത്തരമുണ്ട് എന്ന അഹന്ത കൂടി കളയുന്നതിലൂടെ അറിയാത്ത കാര്യങ്ങൾ അറിയില്ല എന്ന് സമ്മതിക്കാനുള്ള എളിമയും സ്വന്തമാകുന്നു. അറിയാത്ത കാര്യങ്ങളെ അന്വേഷിച്ച് കണ്ടെത്തുന്നതിലും, അതിൽ നിന്ന് വിശാലമായ പ്രപഞ്ചവീക്ഷണം രൂപപ്പെടുത്തുന്നതിലുമാണ് ഞാൻ ആത്മീയാന്വേഷണം കാണുന്നത്.

Jun 12, 2015

ഇൻഡ്യയിലെ ചില ട്രാഫിക് നിർവചനങ്ങൾ:


ഹെൽമറ്റ് ► ബൈക്ക് ഓടിക്കുമ്പോൾ ബാലൻസ് കിട്ടാനെന്നപോലെ റിയർവ്യൂ മിററിലോ പിന്നിൽ സെഡിലെവിടെയെങ്കിലുമോ കോർത്ത് തൂക്കിയിടാറുള്ള ചട്ടി പോലത്തെ ഒരു സാധനം.

മഞ്ഞ സിഗ്നൽ ലൈറ്റ് ► ഉടൻ തന്നെ ചുവപ്പ് തെളിയാൻ പോകുന്നു എന്നും അതുകൊണ്ട് പരമാവധി സ്പീഡ് കൂട്ടി പാഞ്ഞ് പൊയ്ക്കോണം എന്നും സൂചിപ്പിക്കുന്ന സിഗ്നൽ.

കാൽനടക്കാർക്കുള്ള സിഗ്നൽ ► ഗതാഗത വകുപ്പിന്റെ ഒരു ഡെയർ-ഷോ ഗെയിം.അത് പച്ചയാകുന്നത് കണ്ട് റോഡിലേയ്ക്കിറങ്ങുന്നവർ റോഡിന്റെ നടുക്കെത്തുമ്പോൾ വീണ്ടും ചുവപ്പാകുക, വാഹനങ്ങൾക്കുള്ള റെഡ് തെളിയാതെ കാൽനടക്കാർക്കുള്ള ഗ്രീൻ തെളിയുക തുടങ്ങിയ സാഹചര്യങ്ങളിൽ പതറാതിരിക്കുക, കാൽനടസിഗ്നൽ വകവെക്കാതെ ഇടത്തോട്ട് റോഡ് തിരിയുന്നിടത്തെല്ലാം ‘ഫ്രീ ലെഫ്റ്റ്’ ആണെന്ന് കരുതി കത്തിച്ച് വരുന്ന വാഹനങ്ങൾക്കിടയിലൂടെ ക്രോസ് ചെയ്യുക തുടങ്ങിയവയാണ് പ്രധാന ഗെയിംസ്.

സീബ്രാ ലൈൻ ► കാൽനടക്കാർ റോഡ് മുറിച്ചുകടക്കാൻ പാടില്ലാത്ത സ്ഥലം അടയാളപ്പെടുത്താൻ വേണ്ടി വെള്ള പെയിന്റ് വച്ച് ഇടുന്ന വലിയ വരകൾ.

റോഡിന്റെ നടുവിലൂടെയുള്ള ഇടവിട്ട വെള്ളവരകൾ ► പെയിന്റ് ബാക്കി വന്നപ്പോൾ അത് വച്ച് റോഡിൽ നടത്തിയിരിക്കുന്ന അലങ്കാരപ്പണി. വാഹനമോടിക്കുന്നവർ അത് ശ്രദ്ധിക്കേണ്ടതില്ല.
ഇൻഡിക്കേറ്റർ : “ഞാൻ തിരിഞ്ഞുകഴിഞ്ഞു” (ശ്രദ്ധിക്കുക, ‘തിരിയാൻ പോകുന്നു’ എന്നല്ല) എന്ന് പിറകേ വരുന്ന തെണ്ടികളെ അറിയിക്കാൻ വേണ്ടി കത്തിക്കുന്ന ലൈറ്റ്.

ടാറിങ് ► വാട്ടർ അതോറിറ്റി, ഇലക്ട്രിസിറ്റി ബോർഡ് തുടങ്ങിയ വകുപ്പുകൾ റോഡ് വെട്ടിപ്പൊളിക്കാൻ തുടങ്ങുന്നതിന് രണ്ടോ മൂന്നോ ദിവസം മുൻപ് മാത്രം ചെയ്യുന്ന ഒരു പരിപാടി. വേറെ പ്രത്യേകിച്ച് ഉദ്ദേശ്യങ്ങളൊന്നും ഇല്ല.

മാൻ ഹോൾ ► വാഹനത്തിരക്ക് കുറയ്ക്കാനെന്ന വണ്ണം റോഡിലിറങ്ങുന്നവരെ വീഴ്ത്താൻ വേണ്ടി തയ്യാറാക്കിയിരിക്കുന്ന കിടങ്ങ്. ഇവ സാധാരണയായി മൂടാറില്ല. അഥവാ മൂടുന്ന പക്ഷം, മൂടി റോഡിന്റെ നിരപ്പിൽ നിന്നും അരയടി ഉയർത്തിനിർത്തുകയും അതുവഴി രാത്രിയിലോ മറ്റൊരു വണ്ടിയെ ഓവർടേക്ക് ചെയ്തോ വരുന്ന ഇരുചക്രവാഹനം അതിൽ കയറാനുള്ള സാധ്യത ഉറപ്പിക്കുകയും ചെയ്യും.

ബസ് സ്റ്റോപ്പ് ► ഒരു ബസ് റോഡിന് നടുവിൽ വെച്ച് ബ്ലോക്ക് ചെയ്ത്, പുറകേ വരുന്ന പത്തോ ഇരുപതോ വാഹനങ്ങളെ ‘സ്റ്റോപ്പ്’ ചെയ്യിക്കുന്ന സ്ഥലം. ആളുകൾക്ക് ബസിൽ കയറാനോ ഇറങ്ങാനോ വേണ്ടിയും ഇത്തരം സ്ഥലങ്ങൾ ഉപയോഗിക്കാറുണ്ട്. 

ആംബുലൻസ് ► തിരക്കുള്ള റോഡുകളിൽ ബൈക്കുകൾക്ക് വഴിയൊരുക്കാൻ വേണ്ടി ചീറിപ്പായുന്ന ഒരുതരം വാഹനം. തൊട്ടു-തൊട്ടില്ല എന്ന മട്ടിൽ പിന്നിൽ ബൈക്കുകളുടെ ഒരു വരിയുമായി പായുന്ന ഇത്തരം വാഹനങ്ങൾ അത്യാഹിതങ്ങളിൽ പെട്ടവരെ ആശുപത്രിയിൽ എത്തിക്കാനും ഉപയോഗിക്കാറുണ്ട്.

Jun 9, 2015

പ്ലംബിങ്ങും മാഗിയും തമ്മിലെന്ത്?

പ്ലംബിങ്ങും മാഗി നൂഡിൽസും തമ്മിൽ ഒരു ബന്ധമുണ്ട്.പ്ലംബിങ് (അഥവാ പ്ലംബർ) എന്ന വാക്കിന്റെ ഉത്ഭവം എവിടന്നാന്നറിയോ? പ്ലംബം (plumbum) എന്ന ലാറ്റിൻ വാക്കിൽ നിന്നാണത്. പ്ലംബം എന്ന വാക്കാകട്ടെ പണ്ടുകാലത്ത് മൃദുലോഹങ്ങളായ വെളുത്തീയം (plumbum candidum), കറുത്തീയം (plumbum nigrum) എന്നിവയെ സൂചിപ്പിക്കാനാണ് ഉപയോഗിച്ചിരുന്നത്. അതിൽ കറുത്തീയം എന്ന ലെഡ് (ഇതിന്റെ രാസപ്രതീകം ‘Pb’ വരുന്നത് plumbum-ൽ നിന്ന് തന്നെ) ആണല്ലോ ഇന്ന് മാഗി നൂഡിൽസിനെ വാർത്തയിലെത്തിച്ചിരിക്കുന്നത്. ഇനി ലെഡും പ്ലംബിങ് പണിയും തമ്മിലുള്ള ബന്ധം എന്താന്ന് ചോദിച്ചാൽ, പുരാതന റോമാ സാമ്രാജ്യത്തിൽ വെള്ളം കൊണ്ടുവരാനുള്ള പൈപ്പുകളെല്ലാം ലെഡ് ഉപയോഗിച്ചാണ് നിർമിച്ചിരുന്നത്. എളുപ്പത്തിൽ ഉരുക്കാനും വേർതിരിക്കാനും കൈകാര്യം ചെയ്യാനും ഒക്കെ കഴിയുമായിരുന്നതുകൊണ്ട് അക്കാലത്ത് ലെഡ് വളരെ സർവസാധാരണമായി ഉപയോഗിച്ചിരുന്നു. റോമാ സാമ്രാജ്യത്തിൽ മാത്രം പ്രതിവർഷം 80,000 ടൺ വരെ ലെഡ് ഉൽപ്പാദിപ്പിച്ചിരുന്നു എന്നാണ് കണക്ക്. 

അപ്പോ ലെഡ് വിഷമാണെന്ന് പറയുന്നതോ?

അതെ. നേരിയ അളവിൽ പോലും ശരീരത്തിന് വളരെ ദോഷകരമാണ് ലെഡ്. ഉള്ളിൽ ചെന്നുകഴിഞ്ഞാൽ ഇരുമ്പ്, സിങ്ക് തുടങ്ങിയ ശരീരത്തിനാവശ്യമായ ലോഹങ്ങളെ അനുകരിച്ച് പ്രധാന ശാരീരികശൃംഖലകളിൽ കടന്നുകൂടുകയാണ് പുള്ളിയുടെ രീതി. പ്രധാനമായും നാഡീവ്യൂഹത്തെയാണ് അത് തകരാറിലാക്കുന്നത്. അതുവഴി കുട്ടികളിൽ ബുദ്ധിമാന്ദ്യവും വിളർച്ചയുമൊക്കെ ഉണ്ടാക്കാൻ ഇതിന് കഴിയും. ഏതാണ്ട് എല്ലാ ശരീരഭാഗങ്ങളേയും തകരാറിലാക്കാൻ അതിന് കഴിവുണ്ട്. അതുകൊണ്ട് തന്നെ വളരെ സൂക്ഷിച്ച് മാത്രം കൈകാര്യം ചെയ്യേണ്ട ഒന്നാകുന്നു അത്. മാഗിയുടെ 1300 കോടിയുടെ ബിസിനസ് പൂട്ടിച്ച വാർത്തയിലാണ് നമ്മുടെ ശ്രദ്ധ. ഇങ്ങനെ ഒരു മാഗി നൂഡിൽസിനെ നടുക്ക് നിർത്തി കല്ലെറിഞ്ഞാൽ ഒഴിവാക്കാവുന്നതല്ല പതിയിരിക്കുന്ന അപകടം. മാഗിയിൽ അത് എവിടന്ന് വന്നു എന്നത് ചർച്ച ചെയ്യപ്പെടണം. മാഗിയിൽ ഉണ്ടെങ്കിൽ മറ്റ് സമാന ആഹാരവസ്തുക്കളുടെ അവസ്ഥ എന്താണെന്ന് പരിശോധിക്കപ്പെടണം. ഇലക്ട്രോണിക് ഉപകരണങ്ങൾ, ബാറ്ററികൾ, പെയിന്റുകൾ, കോസ്മറ്റിക്കുകൾ (കുട്ടികളെ പിടിച്ച് നിർത്തി എഴുതിക്കുന്ന കൺമഷി ഉൾപ്പടെ) എന്നിങ്ങനെ പല നിത്യോപയോഗ വസ്തുക്കളിലും ലെഡ് ഗണ്യമായ അളവിലുണ്ട്. കുട്ടികൾക്ക് വാങ്ങിക്കൊടുക്കുന്ന വിലകുറഞ്ഞ കളിപ്പാട്ടങ്ങൾ മിക്കതും ലെഡ് പെയിന്റുകൾ അടങ്ങിയതാണ് എന്നതിനാൽ ആ വഴി വരുന്ന അപകടം വലുതാണ്. പഴയ കമ്പ്യൂട്ടർ മോണിറ്റർ, ടീവീ സ്ക്രീൻ എന്നിവയിൽ ഉപയോഗിക്കുന്ന cathode ray tube-ൽ കിലോഗ്രാം കണക്കിന് ലെഡ് അടങ്ങിയിട്ടുണ്ടാകും. ഇതൊന്നും പോരാഞ്ഞിട്ട് വർഷാവർഷം ഗണേശോത്സവം പോലുള്ള അവസരങ്ങളിൽ വെള്ളത്തിലേയ്ക്ക് നമ്മൾ ഒഴുക്കിവിടുന്ന പെയിന്റടിച്ച പ്രതിമകൾ തരുന്ന ‘അനുഗ്രഹം’ വഴിയേ കിട്ടിക്കോളും. ഈ വെള്ളം എവിടൊക്കെ ചെല്ലുന്നോ അവിടൊക്കെ ലെഡും ചെല്ലും. അത് മാഗിയെങ്കിൽ മാഗി!

ലെഡിന്റെ ദോഷവശങ്ങൾ ഇന്നോ ഇന്നലെയോ കണ്ടെത്തിയതല്ല. നേരത്തേ പറഞ്ഞ റോമാസാമ്രാജ്യകാലത്ത് തന്നെ ഇത് തിരിച്ചറിഞ്ഞിരുന്നു. അന്നത്തെ ലെഡ് പൈപ്പുകൾ ഭൂമിക്കടിയിൽ ആയിരുന്നതിനാലും, പ്ലംബിങ് മേഖലയിലും ലെഡ് ഖനികളിലും ജോലി ചെയ്തിരുന്ന അടിമകളുടെ ജീവന് അന്ന് പുല്ലുവിലയായിരുന്നതിനാലും അന്നാരും അത് കാര്യമായി എടുത്തില്ല എന്നേയുള്ളു.

Jun 4, 2015

പോലീസ് സാറെന്ന് വിളിക്കുന്നതിൽ എവിടെയാണ് തമാശ?

റോഡിൽ വാഹനപരിശോധന നടത്തുന്ന ഉദ്യോഗസ്ഥരുടെ പെരുമാറ്റത്തെ കുറിച്ച് ഡി.ജി.പി. പുറപ്പെടുവിച്ച നിർദേശങ്ങളെ മലയാളി തന്റെ ട്രെയ്ഡ്മാർക്കായ ഹ്യൂമർസെൻസ് വച്ച് ആഘോഷമാക്കുന്നുണ്ട്. പക്ഷേ ഇതിലെ തമാശ രണ്ട് കാര്യങ്ങൾ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു.

ഒന്ന്, വളരെ നല്ല നിർദേശങ്ങളാണ് ഡി.ജി.പിയുടേത് എങ്കിലും ‘സാർ/മാഡം’, ‘സുഹൃത്തേ’ എന്നൊക്കെയുള്ള വിളികളിലെ തമാശയാണ് നമ്മളതിൽ പൊക്കിയെടുത്തിരിക്കുന്നത്. അതെങ്ങനെയാണ് തമാശയാകുന്നത്? അങ്ങനെയൊരു തമാശയുണ്ടെങ്കിൽ അത് ഡി.ജി.പി.യുടെ കുഴപ്പമല്ല. നമ്മുടെ ഭാഷയുടേയും അത് ഉരുത്തിരിഞ്ഞ സാമൂഹ്യരീതിയുടേയും പ്രത്യേകതയാണത്. സ്വാഭാവികമായ ബഹുമാനം സൂചിപ്പിക്കാൻ അത്ര വഴങ്ങാത്ത ഒരു ഭാഷയാണ് നമ്മുടേത്. സ്വാഭാവികമായ ബഹുമാനം നമുക്കത്ര ശീലമുള്ള കാര്യവുമല്ല എന്നതാകണം അതിന് കാരണം. ഇംഗ്ലീഷ് ഭാഷ നോക്കൂ, ‘You’ എന്ന ഒരു വാക്ക് ആരോടും ഉപയോഗിക്കാം. പ്രസിഡന്റിനേയും അയൽക്കാരനേയും കൂട്ടുകാരിയേയും മകനേയും വീട്ടുജോലിക്കാരിയേയും ഒക്കെ ഇംഗ്ലീഷിൽ ‘You’ എന്ന് വിളിക്കാം. അതായത് ഭാഷാ പ്രയോഗത്തിൽ ഇവരെയെല്ലാം ഒരേ തലത്തിലാണ് കണക്കാക്കിയിരിക്കുന്നത്. പക്ഷേ നമുക്ക് ‘നീ’, ‘നിങ്ങൾ’, ‘താങ്കൾ’ എന്നിങ്ങനെ അവിടെ പല വേർതിരിവുകളാണ്. ഇവിടെത്തന്നെ ബഹുമാനസൂചകമായ ‘താങ്കൾ’ എന്ന പ്രയോഗം അത്ര സാധാരണമായി സ്വാഭാവികസംഭാഷണത്തിൽ ഉപയോഗിക്കപ്പെടാറില്ല. ഇംഗ്ലീഷിൽ മിസ്റ്റർ/മിസ് ചേർത്ത് പേര് വിളിച്ചാൽ ബഹുമാനം അതിൽത്തന്നെ പ്രതിഫലിക്കും. ഇവിടെ തത്തുല്യമായ ‘ശ്രീ’രൂപങ്ങൾ ചേർത്ത് പേര് വിളിച്ചാൽ ബഹുമാനം തോന്നിക്കില്ല എന്ന് മാത്രമല്ല, പ്രയോഗത്തിലെ അസ്വാഭാവികത കാരണം അപമാനമായിട്ട് വരെ തോന്നിയേക്കാം. ഇവിടെ കാണാനില്ലാത്തത് പരസ്പര ബഹുമാനം എന്ന സങ്കല്പമാണ്. ഞാൻ ബഹുമാനിക്കുന്നയാൾ എന്നെ ബഹുമാനിക്കേണ്ടതില്ല, എന്നെ ബഹുമാനിക്കുന്ന ആളെ ഞാനും ബഹുമാനിക്കേണ്ടതില്ല എന്ന മനോഭാവമല്ലേ നമുക്ക്? തന്നെക്കാൾ മേൽക്കൈ ഉള്ളവരുടെ മുന്നിൽ താണുവണങ്ങി നിൽക്കുക, തന്നെക്കാൾ കീഴെയുള്ളവരെ കയറി ഭരിയ്ക്കുക, തരം കിട്ടിയാൽ കാല് മടക്കി തൊഴിക്കുക- ഇതാണ് ലൈൻ. ഇതിന് രണ്ടിനും അതിന്റേതായ പദാവലികളുണ്ട്. (‘എടോ’, ‘നീ’, ‘താൻ’ തുടങ്ങിയ ‘താഴേയ്ക്ക്’ വിളിക്കേണ്ട പദങ്ങളും ‘സാറേ’ മുതൽ ‘ഏമാനേ’, ‘അങ്ങുന്നേ’ വരെ പല കനത്തിൽ ‘മുകളിലേയ്ക്ക്’ വിളിക്കേണ്ട പദങ്ങളും). അതുകൊണ്ട് തന്നെ പരസ്പരബഹുമാനം സൂചിപ്പിക്കുന്ന ‘സുഹൃത്തേ’ പോലുള്ള വാക്കുകളെല്ലാം നമുക്ക് അസ്വാഭാവികമായി തോന്നിയേക്കാം. ‘സാർ’ വിളി നമ്മുടെ കണക്കിൽ പരസ്പരബഹുമാനത്തിന്റെയല്ല, വിധേയത്വത്തിന്റെ ലിസ്റ്റിലാണ്. അതാണ് പോലീസുകാരൻ യാത്രക്കാരനെ ‘സാർ’ എന്ന് വിളിക്കുന്ന ചിത്രം നമുക്ക് തമാശയായി തോന്നുന്നത്.

രണ്ടാമത്തെ കാര്യം ചില അനുഭവങ്ങളുടെ അടിസ്ഥാനത്തിലുള്ളതാണ്. 

ഞാൻ ആദ്യമായി ബൈക്കിൽ ലിഫ്റ്റ് കൊടുത്തത് ഒരു പോലീസുകാരനായിരുന്നു. ബൈക്കോടിച്ച് പഠിക്കുന്ന സമയം. സാധാരണ റോഡരികിൽ നിന്ന് ആര് കൈകാണിച്ചാലും നിർത്തില്ലായിരുന്നു.  സഹായിക്കാൻ മടിച്ചിട്ടല്ല. ഞാനേ മരണക്കിണറിൽ ഓടിക്കുന്ന ഭാവത്തിലാണ് റോഡിലൂടെ പോകുന്നത്, അതിനിടെ ഒന്ന് ലിഫ്റ്റ് ചോദിച്ചുപോയി എന്ന നിസ്സാരതെറ്റിന് ഒരാളെ വലിച്ചുകയറ്റി കൊലയ്ക്ക് കൊടുക്കണോ! ആ സമയത്താണ് ഒരു വൈകുന്നേരം നന്ദാവനം ക്യാമ്പിന് മുന്നിൽ നിന്ന് ഒരു പോലീസുകാരൻ ലിഫ്റ്റിന് കൈകാണിക്കുന്നത്. ഞാനൊന്ന് പതറി- നിർത്തണോ വേണ്ടയോ? നിർത്തിയാലുള്ള റിസ്കിനെക്കാൾ വലുതാണ് നിർത്താതിരുന്നാൽ എന്ന് തോന്നിയതിനാൽ ഞാൻ അല്പം മുന്നോട്ട് നീങ്ങിയിട്ടാണെങ്കിലും നിർത്തി. പുള്ളി അടുത്തേയ്ക്ക് വന്നു.


ഞാൻ വിനയപൂർവം ചോദിച്ചു- “എങ്ങോട്ട് പോകാനാണ് സാർ?”

മറുപടി തീരെ പ്രതീക്ഷിക്കാത്തതായിരുന്നു- “സാറെങ്ങോട്ടാണ്?”

പുള്ളി ആക്കിയതാണോ എന്ന സംശയമാണ് ആദ്യം വന്നത്. പക്ഷേ ബേക്കറി ജംഗ്ഷനിൽ ഇറക്കിവിട്ടപ്പോൾ “താങ്ക് യൂ സാർ” എന്നുപറഞ്ഞ് ഒരു ഫ്രണ്ട്ലി സല്യൂട്ടുമടിച്ചാണ്  ആള് പോയത്. അതിന് ശേഷം ഒരുദിവസം കുറച്ചുകൂടി മുതിർന്ന ഒരു ട്രാഫിക് പോലീസുകാരൻ “ഒന്നപ്പുറത്തേയ്ക്ക് ആക്കുവോ അനിയാ?” എന്ന് ചോദിച്ചും പിന്നിൽ കയറിയിട്ടുണ്ട്. 

പറഞ്ഞുവന്നത്, നമ്മളീ അടച്ചാക്ഷേപിക്കുന്നത്ര മോശം പെരുമാറ്റമൊന്നുമല്ല ഇവിടത്തെ പോലീസുകാരുടെ മൊത്തം. ഞാൻ ഇടപെട്ടിട്ടുള്ള പോലീസുകാരിൽ ഭൂരിഭാഗവും മാന്യമായി തന്നെയാണ് പെരുമാറിയിട്ടുള്ളത്. തിരുവനന്തപുരം നഗരത്തിൽ അസമയത്ത് ചുറ്റിത്തിരിഞ്ഞ പല അവസരങ്ങളിലും എന്നെ പോലീസ് ‘പൊക്കിയിട്ടുണ്ട്’. പക്ഷേ തിരിച്ചറിയൽ രേഖകൾ കാണിച്ചശേഷം യാതൊരു പ്രശ്നവും ഉണ്ടാക്കാതെ വിട്ടിട്ടും ഉണ്ട്. (ഇതുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് പണ്ടിട്ട തമാശ പോസ്റ്റ്: https://goo.gl/uZNqtG)
 
പിന്നെ പോലീസുകാരുടെ പെരുമാറ്റത്തെ ജഡ്ജ് ചെയ്യുന്ന നമ്മളാരാ? മര്യാദയ്ക്ക്, ഉദ്ദേശിക്കുന്ന സ്ഥലത്തെത്തണം എന്ന ഉദ്ദേശ്യത്തോടെ മാത്രം റോഡിൽ വണ്ടിയുമായി ഇറങ്ങുന്ന ഒരാൾ വഴിയിൽ എത്ര പേരെ മനസിലെങ്കിലും ചീത്ത വിളിക്കും? അത്രമാത്രം തെണ്ടിത്തരമാണ് നമ്മൾ റോഡിൽ കാണിച്ചുകൂട്ടുന്നത്. ഇതിന്റെയൊക്കെ മെനക്കേട് പാവപ്പെട്ട പോലീസുകാർക്ക് തന്നെയാണല്ലോ. അഞ്ച് മിനിറ്റ് നിന്നാൽ ശ്വാസം മുട്ടുന്ന ട്രാഫിക്കിന്റെ നടുക്ക് മണിക്കൂറുകളോളം നിന്ന് വെയിലുകൊള്ളുന്ന പോലീസുകാരോട് നമ്മുടെ മനോഭാവമെന്താണ്? മാറിമാറി വരുന്ന സർക്കാരുകൾക്കനുസരിച്ച് താളംതുള്ളാൻ വിധിക്കപ്പെട്ട അവരെ സാധാരണ മനുഷ്യരെപ്പോലെ നമ്മൾ കണക്കാക്കാറുണ്ടോ? രാഷ്ട്രീയ ഇടപെടലുകളില്ലാത്ത മിക്ക കേസുകളും വളരെ പെട്ടെന്ന് സോൾവ് ചെയ്ത ചരിത്രമാണ് നമ്മുടെ പോലീസിനുള്ളത്. (പെൺകുട്ടികളുടെ വായ്നോട്ട ലിസ്റ്റിൽ പോലീസുകാർക്ക് ഡിമാൻഡ് കുറവാണ് എന്നും കേൾക്കുന്നു. ശരിയാണോ?) നായകൻ പോലീസല്ലാത്ത പക്ഷം നമ്മുടെ സിനിമകളിൽ പോലീസിന് സ്ഥിരം വില്ലൻ വേഷം തന്നെയല്ലേ ഇപ്പോഴും? പോലീസുകാരെല്ലാം പുണ്യാളൻമാരാണ് എന്നല്ല പറഞ്ഞുവന്നത്. കാടൻ ട്രെയ്നിങ്ങ് ഉൾപ്പടെ (അതിനും ഇപ്പോൾ മാറ്റമുണ്ടെന്നാണ് കേൾക്കുന്നത്) പല കാരണങ്ങളാൽ ഒരു പരുക്കൻ സ്വഭാവം പലരും കാണിക്കുന്നുമുണ്ട്. പക്ഷേ നമ്മുടെ അടച്ചാക്ഷേപങ്ങൾ യാഥാർത്ഥ്യവുമായി പൊരുത്തപ്പെടുന്നതല്ല എന്നത് ഉറപ്പാണ്.